Γι’αυτό έπεσε η Τροία

στις
Το αχ ανθρώπων σε θωρεί
Μέσα σε μια εικόνα
Αντανακλούν οι ουρανοί
Το μαύρο σου το χρώμα

Πως να μπλεχτούν τα χρώματα 
Και πως να ξεδιαλύνουν
Στο μαύρο όταν βυθιστείς
Δάκρυα θα σου μείνουν

Ξεσήκωσες τα δάκρυα
Χαμόγελο στο γκρίζο
Τρέφεσαι με παρηγοριά
Ανθρώπων που γογγύζουν

Και εάν τα δικά μου χρώματα
Ζητάς να τα μπερδέψεις
Τα λόγια σου αυτόματα
Κρέμονται από τις σκέψεις

Σκοτάδια κρύβονται εκεί
Μα κάπου σε προδίδουν
Στις φωτεινές τις γειτονιές
Πόσοι τολμούν να μείνουν

Το χρώμα στην παλέτα σου 
και εάν ανανεώσεις
Το βράδυ απ'το ξημέρωμα
Πόσο να το διασώσεις

Και αν τον δικό μου πίνακα
Ζητάς να τον αγγίξεις
Στα χέρια σου θα προσδοκάς
Μορφών γλυκών εκπλήξεις

Μα έχουν γνώση οι φύλακες
Όσο και εάν προσπαθήσεις
Στο μαύρο εάν ρίξεις το λευκό
Εσύ θα στιγματίσεις

Πίνακα από κάρβουνο
Που φτιάχτηκε με πόνο
Ανθρώπων που ξοδεύτηκαν
Σε μιας βραδιάς το δρόμο

Ίσως και να ελπίζεις πια
Σε άτρωτα σημεία
Και γέμισες την Τροία σου 
Με την επιθυμία

Απλό το τόλμημα θα πεις
Και αποτυχημένο
Πρόδηλα κρίνεις, μπορείς
Το απλό και δομημένο

Σαν τον Ανταίο θα ορκιστείς
Ανίκητο αγώνα
Στα μάτια σου όλοι θαρρείς
Μικρότερα σου πιόνια

Μα ο Ηρακλής με κίνηση
Που την υποτιμούσες
Σε τράβηξε από τη γη
Και δεν το προσδοκούσες

Τα μάτια σου ξοδεύονται
Σε κλάματα αστεία
Υποτιμάς τα θεία σου
Γι' αυτό έπεσε η Τροία

Απάντηση